Dat is grappig gegaan. Ik ben destijds bevallen van Bob in het ziekenhuis.
Mijn bevalling werd een spoedkeizersnede.
Bob werd ziek vanwege een infectie.
Hij werd voor één week in een couveuse gelegd in het ziekenhuis.
Ik moest er vijf dagen blijven omdat ik die keizersnede had gehad.
De kinderarts heb ik er één of twee keer ontmoet. Bij de tweede keer, of was het de eerste keer, ik weet het niet meer, bleek dat hij een beetje kon gebaren.
Hij kon 'goedemorgen' gebaren en zijn naam spellen. Ik vroeg me af hoe het kon dat hij kon gebaren.
Wat bleek, de echtgenote van de kinderarts werkte bij de NSDSK.
Als gezinsbegeleider. Later bleek ze ook nog onze gezinsbegeleidster te worden, toevallig.
Nou, die kinderarts vertelde me dus dat ze in het ziekenhuis al een hielprik hadden afgenomen.
Maar hij vertelde ook dat de NSDSK bij ons thuis een gehoortest zou gaan uitvoeren. Ik was verbaasd.
Gingen we al op de zaken vooruit lopen? Ik dacht dat het normaal gesproken met een kleinere stap zou beginnen.
Met zo'n gehoorscreening, weet je wel? Een neonatale gehoorscreening met van die oordopjes.
Gewoon met een bezoekje van het RIVM zou dat moeten gebeuren en niet met deze grote stap al. Waarom dit zo aangepakt werd begreep ik niet.
Het was omdat wij als ouders doof zijn.
Misschien hebben de zusters en de kinderarts hem in de couveuse al daarop aangeschouwd en zich toen afgevraagd of hij ook doof zou zijn. .
Omdat hij toen niet reageerde op geluid, vermoed ik. Nou, vervolgens ging ik naar huis.
Dat weekend was ik thuis en de maandag daarop kreeg ik bezoek van een vrouw van de NSDSK bij ons thuis.
Het testen begon dus. Het bleek een uitgebreide test te zijn met van die plakkertjes op voorhoofd en oren.
Normaal doen ze toch eerst alleen een gehoortest bij de oortjes, maar nu dus ook meteen een test met van die plakkertjes op het hoofd en oren. Vreemd hoor, dacht ik toen.
Maar goed. er was er een apparaat bij waarop je de uitslag kon zien.
Na enige tijd wachten verscheen er niets op het schermpje. Dat betekende dat de uitslag negatief was.
De tweede en derde keer bleek ook negatief.
Die vrouw van de NSDSK zei tegen ons: Sorry... Ehm....
Het is heel erg jammer voor jullie... Dat de uitslag negatief is.
Jullie kunnen beter naar het audilogisch centrum bij het VUmc gaan.
Ik had zoiets van: Jammer? Wat is hier jammer aan?
Ik zei tegen haar dat ik goed opgegroeid ben, een prima leven heb en gelukkig ben. Doof zijn is voor mij zo gewoon, prima.
Zij keek mij echt aan, zo van: Wat zijn jullie zielig. Maar wij zijn helemaal niet zielig.
Klopt he, vind je dat ook?