Bijna zeventien jaar geleden werd Emiel geboren, en dat was ons eerste kind.
Prachtig jongetje, heel rustig, hele lieve vrolijke baby.
Maar we vonden hem wel stil. Het was een stille baby. We hadden geen ervaring met doofheid, überhaupt niet met baby's.
Maar na een aantal maanden kregen we wel het idee dat het een beetje anders liep dan zou moeten.
Dus toen zijn we ook wel naar de huisarts geweest, en, nou die heeft ons gerustgesteld, niks aan de hand. Onze argwaan bleef. Consultatiebureau, test gehad, alles oké...
Wij wisten dat Emiel heel slim was, hij was ontzettend aan het kijken, dus wij dachten dat klopt toch niet helemaal waarschijnlijk.
Nou ja, een lang verhaal kort maken: na een aantal verouderde tests en vervelende doktoren die zeiden dat wij overbezorgd waren, hebben we uiteindelijk de test gekregen waar uit kwam dat hij hartstikke doof was.
Klinkt misschien raar, maar we waren eigenlijk heel opgelucht.
Want we waren maanden aan het zoeken en we begrepen niet wat er was. Autisme? Weet je, wat is dit, er is iets, we krijgen niet goed contact. Doof.
Nou, oké, doof. Weet je, een soort opluchting, we weten wat het is. Hij kan niet horen. Dus wat doen we: zo snel mogelijk gebarentaal leren.