Ik heb vijf kinderen en ik verwachtte dat ze allemaal doof zouden zijn.
Toen de eerste geboren werd was ik niet bezig met de vraag of het doof of horend zou worden. Ik dacht: als het maar gezond is.
Toen ze geboren was, was ze helemaal gezond. Alles zat erop en eraan, tien vingertjes, tien teentjes.
Wat later gingen we naar de hoortest.
Daar bleek dat ze toch doof was.
Ik snapte dat wel, want haar ouders en ook de opa en oma van vaders kant zijn allemaal doof.
Mijn ouders zijn ook doof, dus zij krijgt het van twee kanten mee. Dan is het wel logisch. Maar dat maakte niet uit.
Wat later kwam de tweede. Die was iets tussen slechthorend en doof in.
Dat verbaasde me toch, opnieuw doof.
Weer wat later kwam de derde. Die kon tot mijn verbazing horen.
Dat was een nieuwe wereld voor mij. Er kwam een radio in huis. Dat had ik nog nooit meegemaakt in mijn leven. Hoe werkt zo'n ding?!
Mijn zus is slechthorend en zij kon helpen met het bedienen van de radio.
Ik had geen idee hoe dat werkte. Zij heeft hem zorgvuldig ingesteld.
Ik bleef wel gebaren, met mijn stem erbij. En als de tv aanstond kon ik voelen of het volume aan stond.
En ik kon ook aan mijn kind zien of het goed was.
Als hij buiten naar dingen keek volgde ik zijn blik en benoemde ik wat we samen zagen, een vliegtuig bijvoorbeeld.
Later kwam de vierde, die was doof.
Toen kwam de vijfde en die was doof. Dat heb ik gewoon geaccepteerd.
Bij elk volgend kind hoopte ik dat het horend zou zijn. Als dat niet zo was, ach, dan was het ook goed.
Maar dat er één horend is, vind ik mooi om mee te maken en te ervaren.