WEBVTT 00:00:00.480 --> 00:00:04.520 Pfff, da's een lang verhaal... –Ik weet een leuke, dat verhaal van die schoenenwinkel! –O, ja. 00:00:05.240 --> 00:00:12.320 Sarah was toen vijf en ze had nieuwe schoenen nodig op aanraden van de schoolarts. 00:00:12.480 --> 00:00:16.440 Die zei dat de voeten niet de juiste steun kregen. 00:00:16.680 --> 00:00:22.040 OK, goed, dus gingen we dan maar in de straat winkelen, naar die ene winkel, maar dat was wel een heel mooie. 00:00:22.160 --> 00:00:25.080 Van mij hoefde dat niet zo, maar het was slecht weer dus we stapten naar binnen. 00:00:25.160 --> 00:00:30.240 De schoenen, die waren mooi maar wat duur, Sarah wees juist die aan: die vind ik mooi! 00:00:30.240 --> 00:00:35.280 Nee zei ik, we gaan eerst kijken bij een andere winkel die niet duur is, een meer gewone winkel. 00:00:35.360 --> 00:00:40.520 Bij de schoenen daar was haar reactie: nee, nee dit wil ik niet, dit wil ik niet. Zo gingen we weer terug naar die winkel. 00:00:40.600 --> 00:00:50.000 Ze paste de schoenen aan en ik ging zitten, voor me stond een pilaar met allerlei spullen zoals pantoffels, parapluutjes, en zo. 00:00:50.080 --> 00:00:54.200 Ze ging een rondje lopen, maar het duurde zo lang: waar blijft ze? –Je kon me niet zien door die grote pilaar voor je. 00:00:54.480 --> 00:00:58.080 –Ja, door die pilaar kon ik niks zien. 00:00:58.280 --> 00:01:06.440 Waar blijft ze nou, dacht ik en ging even kijken, en toen zag ik haar opeens buiten: "mama, kopen" terwijl ze haar ene voet omhoog hield en naar de schoen wees: nat. 00:01:06.480 --> 00:01:09.120 Daar stond ik dan... en ja, ik moest ze wel kopen! 00:01:09.400 --> 00:01:11.040 Voor maar een jaar had ze er plezier van. 00:01:13.160 --> 00:01:15.120 –De verkoper moest ook slikken, he? 00:01:15.200 --> 00:01:17.800 Ik heb het maar betaald, ik schaamde me dood. 00:01:21.680 --> 00:01:26.640 Ze had in de winkel moeten blijven, ze wist dat het regende en dat ik het dus moest kopen. 00:01:26.720 --> 00:01:28.560 Ze had het laatste woord. 00:01:28.640 --> 00:01:37.120 Maar ook wist ik dat als ik om de pilaar heenliep ze me dan niet kon zien. In mijn hoofd onbewust wist ik dat ze niet kon horen en nu ook niet zien. 00:01:37.240 --> 00:01:46.120 Als een horende moeder misschien het lopen hoorde zou die roepen: hé, kom terug hier, maar een dove moeder daarentegen blijft lekker zitten wachten en zich afvragen waar hij/zij blijft , want uit het zicht, hè. 00:01:46.240 --> 00:01:53.640 Als kind was ik er me al bewust van dat alles gebaseerd was op zicht en niet op geluid, onbewust bewust eigenlijk.